26/11/2007 - BİR ALACA KARANLIKTA...

Yine en baştayım;

Ana rahmine düştüğüm an kadar yalnız ne yapacağını bilemez bir halde, yine öksüz kaldı serseri ruhum ve büktü boynunu üzerine sıçrayan mundarlıkla.

   Tuhaf hissediyorum kendimi, içimde zaman zaman eksikliğe dönüşen bir eziklik duygusu hüküm sürüyor. Sanki hayatımda bir şeyler hep yarım kalacakmış gibi.

    Seninle tamam olur sanmıştım, olmadı hala eksik bir yarım canın sağaolsun.

Yoruldum!

Çok yorgunum; yaşamaktan, savaşmaktan, aramaktan, bulduğumu sanıp yanıldığımı anlamaktan. Yoruldum…

Bu Kader midir?

     Bir boşluğa salıvermek kendimi ya da dayamak silahi şakağıma, çözüm olabilseydi keşke yaralarımı sarıp acılarımı dindirmeye…

Sahip olduğun, sıkı sıkıya sarıldığın tüm değerlerin teker teker yitip gittiğini görmek, asıl kanayan bu...

Herşeye rağmen hayat devam ediyor ve ben insanlara gülümsemek zorundayım kanayan acı bir tebessümle.

Benim yıkılmak gibi bir lüksüm yok!!!

   Hayattan şunu öğrendim;

Aşk bir bedene değil bir ruha ait ve o ruh ne kadar tehlike saçsada Aşık Ruh bunu görmek istemeyecek kadar kör, ruhunu kaybettiğinde kendini yalnızlıklara mahkum edecek kadar aptal, ateşle oynayacak kadar cesur…

   Ve unutabilmek için hafızasını kaybetmeye mecbur…

Ölümü seçebilecek kadar cesur değilim. Korkma bişey yapmam kendime zulmetmekten başka. Hiçbirşey eskisi gibi olamıyor ne dolabiliryoruz taşacak kadar, ne bomboş kalınıyor dibi sıyrılmış bir tabak misali.

  Apansız bir kurt sızıyor damarlarımdan beynime giden yola ve için için kemiriyor güzel olan ne varsa.

  Kaybediyoruz tüm ihtişamımızı bir alaca karanlıkta…

ŞEBNEM SUNAY

2008-02-27 15:32:48 - Peki

2008-02-27 15:17:45 - Aramıza Hoşgeldin

2008-02-27 14:41:11 - Handan